Ne ben Mecnunum, ne sen Leyla.
Ama anlayamadığım,
Kelimelerle anlatamadığım,
İmkânsızlığım gibi geliyorsun bana.
Kafamda bir cümle oluşuyor sonra,
Bakıyorum ki;
Baş harfi sen, noktası, virgülü sen.
Senle başlayıp senle biten.
Bu cümleyi;
Hayatımın özeti gibi kabul ederken,
Yine korkularından elleri titreyen bir ben,
Haykırıyorum geldiği gibi içimden.
Haykırıyorum, haykırıyorum, haykırıyorum
Nefesim kesiliyor artık, bitiyor!!!
Ama içimden haykırma isteği gitmiyor,
Sanırım, sen duyasıya kadarda gitmeyecek…
Yine gün doğarken karanlık gecenin üstüne,
Dünya aydınlanırken, güneş ile
Benim bu ümitsiz, karanlık içinde olan yüreğim
Stabil kalıyor, aydınlanan dünyanın tersine.
Çünkü benim güneşim;
Aynı değil dünyanınki ile.
Senin sesinde hissediyorum,
Resimlerinde ki gülücüklerinde görüyorum,
Ve hiç sahip olamadan kaybetmekten korkuyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder